Het laatste bezoek


Een reflectie over de dood, met veel menselijkheid en tederheid.

Op bijna brutale wijze wordt de onverbiddelijkheid van de dood uitgebeeld. 

Maar er is ook het verlangen naar verbondenheid, over de grenzen van de dood heen.



Reacties

mooi! Dankjewel om het te delen!
Anoniem zei…
Formidabel! Dank! Woorden schieten te kort.
Ze spreken wel doorheen kleine gebaren...
Laten we er in geloven...
Anoniem zei…
Ja, was het maar waar dat de dood twee geliefden die een leven lang bij elkaar geweest zijn ook tegelijkertijd komt halen. In werkelijkheid is dit uiterst zeldzaam. Helaas brengt de dood meestal scheiding en veel verdriet omdat je je wederhelft moet loslaten.
Anoniem zei…
Dat is zo, maar als het NT de waarheid is en en we leven hierna aan de andere kant voort, heengestapt door de Jezusdeur, is er hereniging voor immer en immer. Er is door JC plaats voor een eind goed, al goed denken/geloven. Persoonlijk geloof ik dat de moeder van Ruben en Julian met hen herenigd zal worden als ze zelf uit dit leven heen zal gaan. Eerder kan niet, maar God regeert, is rechtvaardig en goed. Haar vreugde, die nu vernietigd is tot haar laatste dag, zal dan volkomen zijn. Het moet wel zo zijn, zo wil ik geloven en zo geloof ik ook. Anders is er geen troost, geen enkele. Een lege, koude en kille, troosteloze, macabere, ja cynische kosmos. Onmogelijk, want God bestaat, leeft en is liefde.